Kendimize dair algılamalarımız değiştikçe, “Ben” dediğimiz ortaklığın aslında çok boyutlu bir anlayışa dönüştüğünü farkediyoruz. Ve yolun sonunda kendi benliğinden soyunup, başka bir “Ben” olabilmek için burada olduğumuzu idrak ediyoruz. Bazıları oynamakta olduğumuz oyunu farkedip, kendisine düşen rolün hakkını vererek başka bir “farkındalık”la seyretmeye başlıyor hayatı. Yaşamda ustalaşmak işte tam da bu noktada başlıyor. Hayatla İletişim, kendini bilmek ve tanımakla mümkün oluyor. Yolculuğun hakkını verebilen, zorlukları fırsata çeviren, yaşamı bir öğrenme süreci olarak görüp değerli kılabilenler için iletişimde çok farklı boyutlara geçebilmek mümkün.
“Ben kendimden öteyim, O’nda varım ve yine O’ndandım”… Hallac-ı Mansur
